Posted in Marxist Aesthetics, poem, poverty, social realism, women and children's issues, women and poverty

Bugtong

Hindi masagut-sagot na tanong
Aninong naglalakad sa gabi
Nagkukubli upang huwag maaninaw
sa liwanag ng nagtatayugang poste.
Sa usok, inihuhugis pangarap na kumpis
Itinatago luha sa likod ng ngiti’t bungisngis—
Matapos na maglunoy sa sála at pawis
At nang maibulsa papel na mukha ng bayaning tahimik
Dali-daling tatalilis nang hindi masumpit
Ng liwanag ng araw, pusong lito’t humihibik…

Lungsod ng Antipolo, Rizal; Setyembre 1, 2012

Author:

Isa lamang ordinaryong miron at mapangarapin si Noel Sales Barcelona na nagnanais magsulat ng hinggil sa kaniyang nadarama.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s