Posted in protest poetry

Ang Hula

Manangis ka, o bayan ko
Sa kasakunaang nakaamba
Sa sinapupunan mo.
Paknitin mo ang iyong damit
Gaya ng pagluluksa nang una
Buhusan mo ng abo ng iyong mga ninuno
Ang iyong ulo, at manangis ka nang buong kapaitan
Sapagkat may kasakunaang nakaamba sa iyong sinapupunan…

Nakaagpang na pangil ng halimaw
Sa iyong leeg, sa iyong magandang leeg
O inang bayang sininta ng araw
Ipinagpapatutot ka iyong mga pinuno
Ipinalamas sa kanila ang iyong dibdib
Binayaang gahasain ka nila
Sa ngalan ng ginto at pilak
Sa ngalan ng tsokolate at gayak
Sa ngalan ng kapangyarihang ‘di rin magtatagal.

Manangis ka, o bayan ko
At simulang gahakin ang gayak
Na kaloob ng multo at anino.
Anong sakit na ikaw mismo,
Ikaw mismo ang magtitirik
Ng kandilang tatanglaw sa burol mo
At ikaw rin ang yayari ng ataul
Na paglalagakan ng iyong katawang
Karumaldumal na kinatay.

Ano, bayan ko? Hindi mo ba ihahanda
Ang iyong pamandong at sariling pangluksa
Na gayak mo rin sa gabi ng iyong kamatayan?
Hindi mo ba ipaghahanda ang iyong mga bisita
Ng biskotso, kapeng matabang, at tagulaylay
Sa gabi ng iyong walang hanggang paglalamay?
O bayan ko, malibang imulat mo mga mata,
At talasan mo ang iyong pakiramdam
Ay hindi mo malalaman
Hindi mo mababatid kung paano ililigtas sarili
Sa hula, sa propesiyang ito na nailagda na,
Naisulat na noon pa mang una,
Niyaong hindi kinulaba ang mata’t
Hindi kinalyo ang espiritu’t kaluluwa…

Lungsod ng Antipolo, ika-30 ng Hulyo 2012.

Author:

Isa lamang ordinaryong miron at mapangarapin si Noel Sales Barcelona na nagnanais magsulat ng hinggil sa kaniyang nadarama.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s