Posted in poem

Awit sa Amihan (o kung paano ibinabalik ng hanging malamig ang iyong mga ala-ala)

sa tuwing hahagkan mo
bulaklak ng damong ligaw
nababatid namin
muli, magbabalik mga alaala
na aming iniligaw
sa gubat ng aming isipan.
gayon naman talaga
babalik multo ng nakaraan
kakatok sa pinto ng isipan
kakalampag sa bintana ng puso
kukutkot sa haligi ng damdamin.

ano nga ba, nasa likod ng lamig?
bakit kayang buksan
pusong nakapinid?
padadaluyin ilug-ilogang
mula mata hanggang pisngi
pakikirutin inaamalang
nagtikom na mga sugat
nitong hapong kalulwa…

gayumpaman
pababayaan ka
hindi pipigilang umiihip
at hagkan ng malamig
mong mga labi
nangangaligkig
na dahon niyaring puso’t isip…

Author:

Isa lamang ordinaryong miron at mapangarapin si Noel Sales Barcelona na nagnanais magsulat ng hinggil sa kaniyang nadarama.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s