Posted in short story, social realism, women and children's issues, women and poverty

Ang Halimuyak ng Quiapo sa Dilim

MAIKLING KUWENTO

MAHABA pa ang hapon, sa loob niya. Matiyaga siyang naghihintay at panaka-nakang hinahagod ang nangangalay na hita. Uupo sa hagdan ng LRT-Carriedo station. Maninigarilyo, bibilangin ang baryang kanina lamang ay nagpapabigat sa bulsa ng hapit niyang itim na leggings. Pinapawi niya ang ginaw sa usok ng sigarilyo at ng mga sasakyang naantala sa pagtakbo dahil na rin sa pasaway na mga pasahero, mga pedestrian at katulad niyang tambay sa pook na iyon na laging kulimlim, maputik kapag umuulan, mapanghi at masangsang ang amoy.

***

WALA siyang pangalan katulad ng iba pang mga aninong nagpapakanlong sa mga poste, hagdan, at eskinita ng lugar na iyon ng Avenida Rizal. Malikot ang mga mata. Kumakabog ang puso dahil sa pagdaan ng multicab na may tatak “Task Force Hawkers” ng munisipyo ng Maynila.

“Putang ina! Hulihan na naman!” dali-dali siyang tumalilis at napaampon sa mga bangko ng plaza Lacson na nasa likod lamang ng simbahan ng Santa Cruz at ilang bloke lamang ang layo sa dambana ng negrong Nazareno na ilandaang taon nang pintuho ng mga naglalagi sa Quiapo.

Samantalang dali-dali sa pagliligpit ng kanilang paninda ang mga Muslim na naghambalang sa kahaban ng Avenida, sa pinakalalaugan ng Carriedo at kahabaan ng kalye Evangelista, nagmamadali rin siya, at ng mga kasamahan niya, na iligpit ang sarili para hindi mapresinto.

Kailangang may sa palos ka kung maglalagi ka roon. Hindi puwede pabagal-bagal dahil kapag nahuli ka, wala ka nang pera, lalo kang mawawalan ng puri.

“Sige, susuhin mo,” utos sa kanya ng pulis habang pilit na ipinagsasaksakan ang malambo pang tarugo sa bibig niya. Isinubo niya at nagsimulang susuhin ang mapanghing, malansang hindi mawari na titi ng pulis na dumampot sa kanya. Unti-unti, parang isang matigas na bakal na humihirin sa kanya ang bahaging iyon ng katawan ng pulis na halos tumirik ang mata sa sarap na nararamdaman dahil sa libreng blow job na bigay niya.

“Buwisit, kung ‘di ko lang kailangang makakustomer, hindi ko gagawin ito. Putang ina! Iiyutin ka na nga nang libre, ikaw pa ang magbabayad sa hayup na mga ito,” sabi niya sa isip, na halos gustong kagatin—hanggang maputol—ang tunod na nakakahirin sa kanya dahil ipinadiriinan ng malibog na pulis ang ulo niya. Nalasahan niya ang maalat-alat na likido na magmumula sa pinakabutas ng titi ng pulis.

“Shit! Sige na, tuwad na’t nang makaraos tayong pareho! He-he-he!” sabi ng pulis na libug-na-libog na sa kanya. Halos masaktan ang sikmura niya nang isalya siya ng pulis sa mesa nito. Sarado ang silid na pinagpaparausan nila pero alam niya na may mga matang nakamasid sa kahalayang ginagawa nila. Hinawi ng pulis ang panty niya. Itinaas na lang ang palda niyang maikli at ipapasok na sana ang naghuhumindig na kargada nang humirit siyang magkondom ito.

“Sir, baka naman puwedeng nakakapote? Para di tayo parehong magkasakit. ‘Ala pa akong tsekap,” sabi niya.

“Ang arte neto! Pero sige, para walang sabit. Mahirap nang magkatulo sa inyo. He-he-he!” nakangising sabi ng puls habang binabayaan siyang isuot ang kondom sa tigas-na-tigas na utin nito.

Nang mabalutan ang dapat mabalutan muli siyang tumuwad at parang hinihintay na rin niya ang mangyayari. Ewan niya, pero parang kinasasabikan na rin ang bawat bayo, bawat hugot at sundot. Iyon na lang naman ang pakinabang niya (at ikinabubuhay niya) bakit hindi pa niya pagbutihin ang pagromansa?

Naramdaman niyang pumasok sa kaibuturan ang matigas na titi ng pulis. Madaling nagawa. Madulas na kasi parang kalsada sa labas na nakababad na ngayon sa baha dahil sa malakas na ulan.

***

KANIKANIYANG takipan ng mga paninda ang negosyanteng nakapalibot sa Carriedo, Avenida, Plaza Miranda, Evangelista, at maging sa Carlos Palanca. Mahirap nang mabasa ang mga produktong baryang maipang-aagdong buhay nila. Kunsabagay, karamihan sa kanila, marami-rami na rin ang kita dahil sa iligal na hanapbuhay. Walang permiso subalit naglalagay sa mga pulis at iba pang kabig sa munisipyo para patuloy na makapaghanapbuhay. Sumuso sa sistema para mabuhay, kalimutan ang kahihiyan at maging ang konsiyensiya dahil higit na masakit batahin ang senaryong walang makain kahit mumo ang mga anak at walang pampagamot ang tumatandang mga magulang. “Sumuso sa sistema at nang mabuhay ka… mabuhay rin sila… kahit wala nang pagkain ang kaluluwa… kahit wala nang konsiyensiya dahil lahat naman ay nawawalan noon… matagal nang nakalimot ang mga tao sa banal na aral ng pagtitiis ng gutom para lamang sa budhi… maunawain naman si Allah. Maunawain naman si Jehova. Maunawain naman si Buddha. Subalit hindi nakauunawa ang tiyan sa gutom, ang katawan sa hirap at ang isip sa pagod na mga gunita ng kadustaang lagi’t laging naririyan at sumasagpang sa kanilang katawan at kaluluwa araw-araw!”

Wala siyang imik kahit pa sumisigid sa kaibuturan ng matris ang kiliti, ang kakaibang sensasyong dulot ng ginagawa sa kaniya ng masiba at malibog na pulis.

“Putang ina! Ang sarap mo pa rin! Kah! Kah! Kah!” ang nagdedeliryong sabi ng pulis habang patuloy ang ginagawang pagbaon at paghugot ng naghuhumindig na titi sa kaluban niyang halos araw-araw ding nagagamit at nakakatuwang sa hanapbuhay. Sa totoo, bumibilis ang tibok ng kanyang pulso at umaalon ang kanyang puson. Nasasarapan siya kahit tutol ang puso niya. Tao siya at may pangangailangan. Tao siya at kailangang niyang gawin iyon dahil sa kailangan…

“Putang ina! Ayan na ako!!! Uhmm!” sumargo ang katas ng pulis na mabilis na sinambot ng gomang supot na pamigil-buntis at iwas-sakit na nabibili nang mura sa botika at ngayon ay sentro ng kontrobersiya dahil sa isang batas na nabibinbin sa Kamara de Representantes at sa Senado na ang mga tao roo’y hindi naman talaga yata tunay na nalalaman ang totoong gamot sa kahirapang dinaranas ng mga tulad nilang nagkukubli sa suluk-sulok ng Avenida at iba pang panig ng bansa.

Nakaraaos na rin siya pero nanatili siyang walang kibo.

“Ayos! He-he-he! Hanggang sa uulitin,” sabi ng pulis habang inaayos ang unipormeng nagusot dahil sa nangyari kanina.

Ngumiti siya, sabay pasok sa banyo para linisin ang sarili. Kailangang walang amoy iyon. Kailangang amoy sariwa kahit sa pakiramdam niya’y bilasang-bilasa na dahil sa himod at sundot ng iba’t ibang lalaking naiaakyat niya sa iba’t ibang motel na nakapalibot sa dating downtown.

“Me sabon kayo rito? Sabi niyang pasigaw mula sa kubeta ng presintong nagsilbi na ring motel nila.

“Diyan, natatakpang ng tabo. Bilisan mo’t baka mahuli pa tayo rito.

Sa labas ng silid na iyon, nagbubungis-ngisan ang mga batang pulis at minamataan nila ang babaing nasa hawlang malapit sa kanila. Sinadya naman ng mga babaing lumapit sa rehas at ngitian ang mga pulis. Sinalat-salat nang bahagya ang mga dibdib nilang laylay na rin naman. At saka sinalat ang nakaumbok sa gitna ng hita. Sumenyas ang mga pulis na libug na libog na rin dahil sa ginawang pamboboso—“sandali lang at titiyempo rin tayo at makalalaya rin kayo… iba ang piyansa!” parang ganoon ang kanilang sinasabi sa mga babaing handa na ring ibigay ang sarili nang libre para makalaya sa mapalot na karsel na iyon sa isang bahaging iyon ng Maynila.

***

TAPOS na ang paglilibot ng Task Force Hawkers. Tapos na rin ang pagtatago ng mga daga sa pusa. May ilang nakuha na ang gamit at paninda na nakakalat sa kahabaan ng Avenida. Papahinto na rin ang ulang kanina’y nagngangalit at bahagyang umaaraw na.

Sumilip siya sa relong nakapaskil sa pader ng isang tindahan ng mga alahas na pekeng pag-aari ng mga Intsik. Mag-aalas-tres, katapusan ng nobena sa Nazarenong Negro. Muling sumama sa potpotan ng dyip at iba pang mga sasakyan ang pag-aalok ng mga paninda ng kanina’y nagsipulasang mga tindero’t tindera na nakahanda pa rin naman sa hagaran at pagbawi sa kanilang mga paninda.

“Pst!” sabi niya sa may kabataan pang lalaking napadaan. Nagkatititigan sila at sa mga mata’y nagkasundo sa kung anuman ang dapat na pagkasunduan ng dalawang estrangherong iyon sa isa sa pinakamataong kalye sa Maynila.

“P300,” walang gatol na sabi niya. Tumawad ang lalaki, ana’y walang ganoong pera. Bawas ng singkuwenta ang presyo ng produktong alok.

Parang magnobyong lumayo sila sa karamihan. Gayon siya sa kanyang mga bisita, malambing at ituturing na kanya ang tangang kaluluwa. Sa bulok na motel sila, malapit sa kalye Sales, humantong. Otsenta ang isang oras, 20 pesos ang kondom, sampung piso ang tubig na titighaw sa uhaw ng kanyang lalamunan.

Pasok sila sa kuwarto number 108. Nakipaghalikan siya at nakipagkapaan sa kanyang bisita. Dila sa dila, labi sa labi. Unti-unti silang nawalan ng saplot at nahiga sa kamang makutim ang sapin at bakat-bakat, mabaho. Subalit hindi na nila iyon pansin ang mahalaga’y matighaw ang iba nilang uhaw.

Hinimod siya ng lalaki at gumanti siya sa pamamagitan ng pagsuso sa naghuhumindig na pagkalalake nito. Hingal na hingal ang lalaki, halata ang kasabikan sa susunod na mga mangyayari.

Ibinukaka siya ng lalaki at pinasok ang naglalawa na rin niyang lungga. Katulad ng nangyari sa kanila ng pulis, tikom ang kanyang mga labi habang tinatanggap ang lalaki, ang kanyang kakaibang bisita. Ngunit, minsan, aminado siyang hindi niya alam kung kailan o kung paano siya nadadarang at nilalabasan. Itinatanong din niyang minsan sa sarili, kung dapat ba o hindi na ilabas ang likido sa kanyang matris bilang tanda ng pagsang-ayon ng kanyang katawan sa tawag ng karnalidad.

“ALABADO Y ENSALZADO

Sea el Divino Sacramento,

En quien Dios oculto asiste,

De las Almas el sustento.

“Y la limpia Concepcion

De la Reina de los Cielos,

Que quedando Virgen Pura,

Es Madre del Verbo Eterno.”

Ang koro ng mga nasa loob at labas ng Simbahan ng Quiapo habang nakikipagsabayan din naman sa awit at bulong ang mga nagtitinda ng sampagita, ng iba’t ibang bulaklak, ang mga nag-aalok ng mabuting kapalaran kapalit ng ilang salapi para sa mga bato, mga ugat, dahon, medalya at iba pang abubot, mga kakanin at iba pa.

“Wala man lang paggalang ang mga ‘to sa misa, oh!” yamot na bulong ng aleng nakadamit ng kulay ng Nazareno at nakapandong ng belong puti, sa katabi niyang tahimik na umuusal ng dasal sa kanyang kristal na rosaryo. Napatango siya.

Dalawang bata namang gusgusin ang wala namang mayaw sa paglilibot, pangangalabit at pagpalad sa mga tao para humingi ng limos.

“Wala!” sabi ng isang kinalabit. Wala rin ang sabi ng isa, sabay muwestrang dapat na lumayo ang mga ito sa kanila dahil mababantot sila, marurumi, marurusing.

“Dapat ang mga magulang ninyo ang maghanapbuhay, hindi kayo! Naku! Itong mga gagong lalaki’t babaing ito, matapos magpasarap, hayan—pinababayaang magpalabuy-laboy ang mga anak,” asik naman ng isa na hindi rin nagbigay.

***

HUMIHINGAL, at tagaktak ang pawis ng lalaking nasa ibabaw niya. Aminado siya, sarap na sarap na rin siya sa ginagawa sa kaniyang pagbayo ng estrangherong iyon na mag-aabot sa kanya mamamaya ng perang kapalit ng kanyang kalakal.

Napakapit siya sa bisig nito at napapadiin ang pagkakahawak sa braso nito, sa tuwing masasaling ng naghuhumindig na titi nito ang sensitibong parte ng kanyang matris at bungad ng kanyang puwerta. Pilit na inabot ng labi nito ang labi niya. Sinabasib siya ng halik. Sa una’y ayaw niyang ibuka ang labi niya subalit tila nakasusing pinto ay nabuksan din ito. Naramdaman niya ang pagpasok ng dila nito sa bibig niya at parang awtomatikong tumgon siya.

Sipsip-sipsip ng lalaki ang dila niya habang papariing papabilis ang bawat bayo nito. Napapaangat ang puwitan niya sa tuwing uulos ang lalaki. Kagaya ng dati, tahimik siya nang makaraos samantalang halos impit ang ungol ng lalaki habang nagpapalabas ito ng binhi mula sa puson.

Sa halip na bawasan ang salaping bigay, dinagdagan pa ito’t naging P500. Nakita niya nang isiksik ng lalaki sa bulsa ng nakabagnâ-sa-isang sulok niyang polong hapit at maikli ang lilimandaanin. Nagbihis na ang lalaki samantalang siya ay patuloy ng paghuhugas sa kanya.

“Mauna na ako,” paalam nito, na hagya lamang lumingon. Tumango siya. Pagkabihis niya’y dali-dali na siyang bumaba ng lumang motel na iyon samantalang mabilis namang inalis ng room boy ang hindi rin namang maalisan-ng-mantsang kobre-kama at pinalitang bago na bahagya namang maputi. May susunod nang gagamit sa silid na ginamit nila.

Nagmamadali siyang pumanaog at nagpalinga-linga, nagbabakasakaling naroon pa ang estrangherong umasawa sa kanya ilang minuto pa lang ang nakararaan. Pero wala na ito. Parang bulang naglaho. May kung anong dumagang mabigat sa dibdib niya pero hindi niya iyon pinagtuunan ng pansin. Kailangang niyang tumambay muli sa hagdan ng LRT-Carriedo at nang makarami. O kaya, lilipat siya sa dating Plaza Fair na ukay-ukay na ngayon. Pero mayroong mga kakumpetisyon. Mahirap nang may maagrabyado siya. Maliit siya at may kapayatan, hindi kayang makipagbasagan ng mukha sa may kalakihang kababaihang tambay din sa Avenida na pareho ng kanya ang alok na produkto.

***

HINDI siya gaanong kagandahan, subalit balingkinitan siya. Maganda ang pagiging ‘payat’ niya. Makinis pa rin naman siya, sa kabila ng ilang peklat na malabo sa kanyang mga binti. Kahit kinakagat siya ng lamok sa tuwing tatambay sa maruming lugar na iyon sa Carriedo’y hindi pa rin siya masyadong nagkakamamiso sa kanyang braso at kanyang mukha.

Naiaagaw niya sa kinikita ang para sa sarili—mga kolerete, bagong panty, bagong damit pamporma. Mga pang-engganya sa mga lalaking ibig siyang maging bisita, kahit pasumandali sa Hotel Sogo, sa Halina, sa Nice, o kahit sa pipitsuging bahay-pahingahan at parausan sa mga suluk-sulok ng Quiapo. Subalit iyon ay kapag hindi matumal ang araw, gaya nito…

Nakaapat siyang bisita at nakaapat din siyang lihim na nakaraos sa mahaba-haba rin namang ritwal ng una.

Hindi niya maintindihan ang sariling katawan; kung bakit nakikiayon ito sa daloy ng libog ng mga pumapatong at nagpaparaos sa kanya, sa murang halaga—kahit pa tumututol nang madalas at mahigpit ang kanyang puso at isip. (“Sumasama rin ba sa pagtutol ang kanyang kaluluwa?” tanong niya, pagkaminsan sa sarili sa panahong mayroon siyang oras ng pagmumunimuni).

***

TININGNAN niya ang orasan at ang rehistro—alas-siyete y medya ng gabi. Puno pa rin ng tao ang Quiapo. Patuloy ang paglagablab ng mga pula, itim, berde, at kung anu-anong kulay ng kandila. Patuloy ang pag-aalok ng mga magsasampagitang pilit na pinanatiling sariwa ang tinda sa pamamagitan ng pagpapasirit dito ng tubig na nakalagay sa bote ng tubig mineral.

Inayos niya ang sarili sa harap ng side mirror ng isang sasakyang nakaparada sa kahabaan ng Avenida. Nang makitang maayos ang sarili ay napagpasyahan niyang pumunta sa paboritong karenderya, sa bahagi na ng Santa Cruz, malapit sa mga edipisyong pag-aari ng nagmumura-ang-pera sa bulsa, papasok ng China Town.

Bumili siya ng pansit, ng ilang tasang kanin, at ilang ulam. Bibili siya ng iba pang pangangailangan—kape, asukal, gatas at ilang tableta sa botika. Bibili na rin siya ng napkin dahil nararamdaman na niya ang sintomas ng paparating niyang regla. Ilang araw na naman siyang hihinto sa pagtambay sa Avenida, partikular sa sulok na iyon ng istasyon ng LRT sa Carriedo, Maynila.

Kung kanina’y makikita siyang nakikipagkawayan, nakikipagtitigan sa mga lalaking maaaring mag-akyat sa kaniya sa giray-giray na mga motel sa suluk-sulok ng mga kalye sa Quiapo, narito—tumatawag na siya ng dyip para makauwi sa inuupahang entresuwelo, malapit sa UST.

Maya-maya pa’y naglalakbay na siya. Maya-maya, bababa na siya sa tapat ng kalye na maghahatid sa kanya sa kanila. At maya-maya pa, bubungad na ang iba pang mundo niya—ang pribadong mundong nagkakanlong sa kanya, isang disisiyete anyos na taga-aliw ng mga nalulumbay na lalaking mapapagawi sa Avenida.

***

NAKANGITI ang kanyang ina na nakatayo at naghuhugas ng isasaing sa lababo na agad mong mabubungaran sa kuwadradong kuwarto na iyon sa isang sulok ng Sampaloc. Sasalubong agad ang maliliit na kapatid, pakakarga ang bunsong gugula-gulawad, tatlong taon.

Itatanong niya sa ina ang pakiramdam nito at sasabihin nitong mabuti. Malaki-laki na rin ang gastos niya sa sakit nito. Mabuti na lang at kahit papaano, nakahihingi sila ng tulong sa social works.

Maya-maya pa papasok na siya sa banyo para maligo. Nasanay na ang ina nito sa iba-ibang oras niyang uwi. Sinabihan na niya itong ‘wag nang magtanong, ‘wag nang mag-usisa dahil ayaw na rin naman niyang maukilkil ang isa sa mga pinakatatago niyang lihim—na bulaklak siya, hindi sa mabango at luntiang hardin kundi sa isang kalyeng halu-halo ang amoy—panghi, sangsang, bango; ang lugar na tagpuan ng karnalidad at espirituwalidad, ng riyalidad at ilusyon.

Napansin niyang namumula ang tubig sa lapag ng kanilang banyong natatanglawan lamang ng bombilyang madilaw-dilaw ang bugang liwanag. Dinatnan na siya. At sa pagdaloy ng tubig na may kahalong dugo mula sa kanyang puwertang kanina’y nilasap pa ng isang estrangherong nagpapasikdo ngayon sa dibdib niya, ay parang tinatangay na rin nito ang ilang araw ng kanyang pamumulaklak na ang halimuyak niya’y waring dalawa ang amoy—isang masangsang at isang mabango.

Nagmadali na siya sa pagligo. Pinalamnan ng bagong biling napkin ang panting kanyang isusuot. Nagpalit siya ng damit, ‘yong “normal” lang. Naglagi muna siya sa bahaging iyong ng kanilang munting bahay na inuupahan niya ng mahigit isanlibo, isang buwan, na natatabingan lang ng lumang kurtina. Habang sinusuklay ang buhok, pinagmasdan niya ang kanyang bata-pa-talagang-tingnang-mukha. Sino ang makapagsasabing hindi siya mulat sa misteryo at kabalbalan sa mundong ibabaw?

Maya-maya pa’y tatawagin na siya ng kanyang ina dahil nakahain na. Pero bago ito, bubuksan nito ang radyong regalo niya noong kaarawan nito. Katatapos lang ni Larry Damian sa programa nito at aalingaw-ngaw sa radyo ang Orasyong sasabay sa pagsasalu-salo nila sa pagkaing dala niya para sa gabing iyon…

Author:

Isa lamang ordinaryong miron at mapangarapin si Noel Sales Barcelona na nagnanais magsulat ng hinggil sa kaniyang nadarama.

6 thoughts on “Ang Halimuyak ng Quiapo sa Dilim

  1. Sir Noel, seryoso, salamat at ipinost mo ang link sa aking Pader. Di na ako gaanong nagi-ikot ikot ngayon sa dami ng gawain.

    Kahit mahaba ay binasa ko, nang tuluy-tuloy. Pilit na naghahanap ng koneksyon sa buhay ng iyong karakter at sa buhay na sumususog sa Maynila. Di ko natagpuan sa iyong akda, ngunit nadama ko ito nang natapos ko na hanggang sa iyong huling tuldok:

    Naging impresyon nito ang kawalan ng organisasyon ng kaluluwa ng tao sa isip, sa puso, sa gusto at hindi gusto. Totoo. Maraming beses ko nang narinig ang ganitong mga kwento, pero hanggang ngayo’y di ko pa din malaman bakit nga ba umaayon pa din ang katawan kahit ayaw ng isip, ng puso.

    “Sa totoo, bumibilis ang tibok ng kanyang pulso at umaalon ang kanyang puson. Nasasarapan siya kahit tutol ang puso niya. Tao siya at may pangangailangan. Tao siya at kailangang niyang gawin iyon dahil sa kailangan…”

    Pumipintig ang buhay. Wala mang mukha ang iyong karakter, o maski pangalan, habang tumatakbo sa utak ko ang mga eksena, nagkakaroon ng mukha ang dalagita, nagkakaroon ng amoy ang Maynila. Nagiging tao, nagiging katabi ko ang dalagitang ito.

    Ang sarap nito, Sir🙂 Salamat.

  2. Sir!😀 I like your story because it talks about one of the issues here in Philippine society. Especially that of the policemen, how they do their “duty” sa mga paraang marumi.. Hahha.. At yung mga tao na pumapasok sa mga trabahong “immoral” kasi sa tingin nila yun na lang ung pag-asa nila, pero sa totoo lang hindi naman. xD

  3. Hindi ko na sasabihing magaling dahil baka maumay ka naman Sir. Gustong gusto ko. Gustong gusto ko ang mistyerso, tuwa at hapis ng Quiapo na ipinahid mo dito.

    Palasak ang kuwento dahil isa itong katotohanang nagdudumilat sa ating lipunan. Sining ito sa mga kagaya mong nagmumulat, sining ito sa iyong kuwento pero hindi kayang ikubli ng mga daing at paghahangad ang nagsusumigaw na ang kaluluwa, nag-iisip din kaya?

    Parang mas maganda kung ” Ang Halimuyak ng Quiapo sa Dilim ”

    Ang sarap basahin.🙂

    1. Maraming salamat, J! sige aampunin ko ang pamagat na inyong iminungkahi. Sa totoo po, bahagi ito ng isang novel-in-progress. Salamat hong muli sa suporta!

  4. Wala akong masabi maliban siguro sa pagpapasalamat para sa akdang ito na iyong likha. Naipinta mo ng buong husay sa sining ng panulat ang isang sulok ng reyalidad ng isang bidang hindi pinangalanan pero alam kong totoo at naroon siya sa lahat ng bahaging iyon ng mga lugar ng maynila.

    Mabuhay po kayo at huwag sana kayong magsasawa sa pagbabahagi ng ganitong lathalain na laging makasining ang antas at kalidad para sa mga mambabasang gaya ko.

    Salamat.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s