Posted in bureaucraticism, clan politics, critical essay, labor exploitation, peasant and fisher-folks issue, people's war, social realism, state terrorism and/or fascism, translation, women and children's issues, youth and children under conflict, youth issues

Mga Anak-Lupa*

Larawan mula sa http://moonkissd.com

Iisa lamang ang ibig nila: lupa. Wala na silang pakialam kung gaano ito kalaki at kalawak. Ang gusto lamang nila, maangkin nila ang karapat-dapat sa kanila matapos ang ilang dekadang pagbibilad sa araw para lamang bungkalin at pagyamanin ang lupa. Gusto nila ng lupa para mapakain nila ang kanilang mga anak.

Hindi nila gusto ang milyon dolyar na pahapunan sa New York dahil ang pakbet, para sa kanila’y ulam nang pamista. Hindi sila nangangarap na magkaroon ng mansiyon sa Times Street; ang ibig lamang nila, matibay na kubong kayang makipagtagalan sa panahon. Kung maysakit, sa palibot ng kubo’y maghahanap ng kung anong mailalagang ugat, dahon, sanga o bulaklak; sapagkat hindi nila kayang mamasahe papuntang Hong Kong para lamang gumaling. Sa ganitong lagay, maaari silang mamatay dahil sa karamdamang dumapo sa pagal nilang mga katawan.

Lupang mabubungkal lamang ang gusto nila, na mapagtatamnan nila ng sari-saring halamang mapakikinabangan na maipakakain nila sa kanilang mga supling. Dahil naniniwala silang kung mapakakain nila nang wasto ang kanilang mga anak, lalaki silang malusog at hindi sakitin.

Mayroon din silang pangarap na mapag-aral ang kanilang mga anak sa kolehiyo para huwag silang maging mangmang at magkaroon sila ng maganda-gandang kinabukasan. Pero parang suntok sa buwan ang pangarap na iyon. Kaya, ang pinapangarap na lamang nila ay yaon abot-kamay lamang nila—ang mapakain ang kanilang mga supling, walang labis, walang kulang. Maaaring napagkasya na nila ang kanilang sarili sa sahod na limos subalit gusto nilang magkaroon nga ng sariling lupang mapagtatamnan ng pang-agdong buhay.

Minumura nila ang masamang lagay ng panahon dahil maaaring masira ang kanilang mga pananim. At kung umaaraw-araw na naman, babalik sila sa lupa para muling bungkalin ito at tamnan para malamnan ang tiyan ng kanilang mga anak. Pero ang inaasam nilang lupa’y bawal nilang makamtan—pagmamay-ari kasi ng mga diyus-diyosan sa lupa. Kaya nga, namamalas nilang nagugutom ang kanilang mga anak. Dahil dito, kaya natuto silang lumaban.

Sinubukan nilang makipag-usap dahil wala silang alam na ibang paraan para makuha ang lupang pinakaasam. Pero mas matalino ang mga diyos kaysa sa mga pinaghaharian nito. Mangyari’y nag-aral sa de-kalibreng eskuwelahan dito sa Pilipinas. Nagdemanda sila subalit hindi nila nababatid kung ano ang isinasaad ng mga batas; at paano nga sila magtatagumpay kung mismong ang mga diyos ang nagpapatakbo sa sistema ng hustisya sa bansang ito?

Naalala nila ang kanilang nagugutom na mga anak sa kanilang munting kubo at ang kinabukasan nilang aawing-awing; sa sulok ng isip nila’y napagtanto nilang walang mawawala kung itutuloy nila ang pakikipambuno sa mga diyos, alang-alang sa lupang magbibigay sa kanila ng buhay. Sa isiping iyon, napagtanto rin nilang marami sila kumpara sa bilang ng mga diyos na kinakanlong ng mansiyon. Kaya nga, nagkubol sila, nagtipon at nagwelga. Subalit ang kanilang pagkakaisa’y binistay ng mga bala at ang dugo nila’y dumilig sa lupang gusto nilang bungkalin, tamnan at mapagkunan ng pagkain ng kanilang mga anak.

Sa naganap, inisip ng mga diyos na nanahimik na ang mga pinitak.

Subalit ang hindi nila nalalaman, nagbabalik nang muli ang mga anak ng lupa—nagbubungkal na may hawak na karit sa kaliwa, at baril sa kanan nilang kamay.

Original text:

Sons of the Loam | NICA CASTILLO

They want one thing: land. It maybe does not matter to them how far and wide. They just want their own rightful piece after decades of tilling the land under scorching summer heat. They want their land so they can feed their children.

They don’t want a million dollar dinner in New York for having to feed themselves with pinakbet is already lavish. They don’t dream of a stylish house in times street they just want a sturdy hut that will withstand the tests of nature. If sick, they might look around and look for herbal plants because they can’t even go to Hong Kong to have their illnesses cured. They Might as well they might die out of their illnesses.

But they just want their own rightful piece of land to till, grow crops and feed their starving children. Maybe if they feed their children right, they might grow healthy and far from the threats of illnesses.

They have dreams of sending their children in college too to have them educated and have better future. But that dream may be too farfetched. So they dream something feasible and basic – they just want to feed them. They may opt to content themselves with meager and unjust wages but they want to have their own piece of land to till, grow crops so they can feed their children.

They curse the bad weather because their crops maybe destroyed. Come sunny weather and they will return to till the land, to grow crops so they can feed their starving children. But the very land that they hope would feed their children is forbidden. The land is owned by a certain god of some sort. Thus, they have troubles feeding their children. So they opt to fight because their children are starving.

They tried a dialogue because they know no other means. But gods are always smarter than slaves. They are educated in the best school the country has to offer. They filed a lawsuit but what do they know about laws when the god has other fellow gods controlling the justice system?

They remembered their starving children and their future that they realize they have nothing to lose. So they remembered they are far greater in number. So they set-up a tent, gathered their ranks and held a strike. But their unity was met with bullets and blood came spilling the very land that they want to till, grow crops and feed their children.

Then the gods thought that rice fields are silent and empty.

Little did they know, they are back to tilling again with sickles in the left and guns on their right.

###

This is a ten minute, out-of-anger essay. Pardon [for] whatever incorrect grammar and misspelling that I may have overlooked. Also, pardon the very chummy original title: Tales of the tillers. I cannot think of any.

*Final title credit goes out to Mr. Noel Sales Barcelona

Author:

Isa lamang ordinaryong miron at mapangarapin si Noel Sales Barcelona na nagnanais magsulat ng hinggil sa kaniyang nadarama.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s