Posted in peasant and fisher-folks issue, poem, poverty, protest poetry, social realism, videos, women and poverty

Itanong mo sa palay, sa lupa

Sa iyo, sa iyo na itinuturing
ang sarili na salbador ng bayan
Dinggin mo ang sigaw
ng bawat uhay ng palay

Damhin ang bawat pintig
ng kayumangging lupang
sa iyo ay nanawagan;
At kuruhin ang kanilang
mga lihim na kasaysayan.

Ikaw, ikaw na ang turing
ay tagapagdala ng katuwiran –
Itanong mo sa kanila
ang mga pangalan
niyong nagpapala
sa kanila nang tunay.

Kung kaninong hininga
ang sa kanila’y bumubuhay
at kung kaninong mga mata
ang sa kanila’y tumatanglaw…

Kung kaninong pawis at luha
ang sa kanila’y dumidilig;
At kung kaninong panangis
ang sa parang ay maririnig
sa tuwing inaani’y
isang sakong binlid
at bigkis-bigkis
na tubóng kay asim o walang tamis.

Ikaw, na turing sa sarili’y pag-asa
Napagtatanto mo ba ang maging tunay na aba?
O nabigyang ginhawa ang magsasaka
sa sarili mong asyenda?
Nabigyan mo ba at ng iyong ina ng katarungan
ang dugong tumapon sa Luisita’t Mendiola?

Kung tunay ngang pag-asa
at katarungan ang iyong dala:
Bumaba ka sa lupa—
At muling itanong sa kanya
ang tunay niyang ninanasa…

Kung kanino siya papanig
At kung sino ang ibig
na gabi at araw makaniig:

Sa mga nakatira sa batong mansiyon
o sa nagtitiis sa kubong pawid?
Sa mga hindi nagpapatulo ng pawis
O doon sa nakatangan sa karit?

Author:

Isa lamang ordinaryong miron at mapangarapin si Noel Sales Barcelona na nagnanais magsulat ng hinggil sa kaniyang nadarama.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s