Posted in people's war, short story, state terrorism and/or fascism

TALAHIB*

MARAHAN ang bawat kilos ng mga aninong nagkukubli sa talahiban. Parang mga pusang magsikilos. Halos walang kaluskos.

Hagyang hinawi ng isang de-baril ang damong nagkukurtina sa kanila. Iniligid ang mga mata, nagsusuri, naninimbang. Saka muling isinara ang natural na tabing. Nilingunan ang mga kasamang anino. Nag-uusap ang mga mata, nagtanguan ang lahat. Handa na sila.

***

Parang manok na nabulabog ang mga tao sa Sityo Kawayan, bayan ng A sa lalawigan ng B.

Ang yabag ng mga paparating at ang harurot ng mga sasakyan, tila baga isang pangitaing kinatatakutan.

Anasan ang mga nasa pondahan. Tinginan ang kababaihang kanina ay naghuhuntahan. Parang sisidlang nalagyan ng tapon ang mga bibig.

“Magandang araw ho,” bungad ng isang naka-fatigue. “Nagroronda lamang po. Mayroon po ba kayong napapansing kakaiba sa paligid,” anitong nakangisi.

“W-w-wala naman, ho. Eh, ano ba’ng atin?” tanong ng matandang may-ari ng pondahan. Sa di kalayuan, naringgan ang siyapan ng manok at ang pagaspas ng pakpak ng mga tandang.

Sa loob-loob lamang ni Tandang Tindeng, “Ang mga putang ina! Wala na ngang malamon ang mga taga-baryo’y magnanakaw pa. Parehong-pareho talaga sila ng amo nila. Mga mandarambong! Mga magnanakaw! Mga hijo at hija de puta!”

Parang nagbalik sa sarili si Tandang Tindeng nang biglang pitikan ng daliri ang kanang tainga.

“Ay ang kabrong buhong, ayon na naman at nandarambong! Ahay! Nakakagulat ka naman, tinyente eh!” sabi ng matanda.

“Mangyari ho ay natulala kayo. Akala ko ay namamaligno na kayo,” sabi ng naka-fatigue, sabay halakhak.

“Hayaan n’yo na ho iyong naririnig ninyong siyapan ng mga manok. Nanghihingi lamang ng maipang-uulam ang ilang katropa’t medyo kinakapos na ang suplay. Kung iyon ho ang ikinakatulala ninyo, hindi naman ho kayang ubusin ng tropa ko ang buong manukan ng baryo,” natatawang sabi ni Tinyente Potifar.

“Kung aaraw-arawin ninyo ang pagnanakaw ng mga hayop at bigas dito, tiyak na mauubos ‘yan,” bulong ni Tandang Tindeng sa sarili.

“Me sinasabi ho kayo, Inang?” antala ni Potifar sa matandang napatingin naman sa mga sundalong nagkakatuwaang sumakay sa dalawang owner-type bitbit ang kanilang “suplay” na ibinigay ng mga taga-baryo.

“Ay, wala, naiisip ko lamang ang aking anak na napa-Maynila. Hindi pa ho nadadalaw, eh,” sabi niya.

“E bakit naman ho hindi nadadalaw?” nakaupo na si Potifar sa isang bangkitong nasa harap ng tindahan at abala ang kamay sa pag-angat ng mga garapong naglalaman ng kaunting tinda—adobong maning binalot sa maliliit na cellophane; kending maanghang at matamis; minatamis na sampalok; bubble gum; biskuwit; Choc-nut.

“Inay, pahingi po nito,” dumudukot na sa garapon ng Choc-nut ang sundalo.

“O sige,” nasabi na lamang ng matanda. Limang piraso ang kinuha. Limang piso na naman ang lugi sa kanyang tinda.

“Mauna na ho kami at magtutuloy ng ronda. Kapag ho mayroon kayong naispatan na kaaway ng katahimikan, ha? Huwag kayong mag-atubiling sabihin sa amin, doon sa kampo. Alam naman ho ninyo ‘yon. Eh, ‘yon ho kung kakampi namin kayo… at hindi kaaway,” makahulugang sabi ng sundalong papalayo na’t paangkas sa nag-aabang na owner-type. Paghagibis ng mga sasakyan ay ang siyapan ng mga sisiw at tilaukan ng mga tanda at ungaan ng mga kalabaw. Tila mga inulila ang tunog ng kanilang mga lalamunan…

***

“Mga bente silang nasa loob samantalang 15 naman ang nasa vicinity,” sabi ng lider ng mga aninong nakakubli sa talahiban sa kampong nasa dulo ng baryo.

Matamang nakikinig ang mga kaharap. Nagtanguan. Mabilis na nagkalkula sa isip ang lider ng grupo.

“Kailangang maghiwa-hiwalay ang grupo. Ang Kaloy ay sa gawing kaliwa pupuwesto. Ang Baking sa kanan. At kaming nasa Abe, ay maghahati sa dalawa: isa sa harap at isa ay sa gawing likuran.

Maingat silang naghiwa-hiwalay. Parang mga musang, mabilis ang kilos subalit walang ingay.

Maya-maya pa’y nakapuwesto na sila sa mga bahaging dapat postehan. Tangan ang mga riple at ilang granada, naghanda sa pagsalakay ang grupo. Ang tanda ng paglusob ay ang pagsabog ng granadang tangan ng isa.

Naghihintay sila ng tamang oras para hindi makapalag ang nais nilang isalakab.

***

“Bertiiiiingggg! Ay! Ano baga ang ginawa mo’t ginanyan ka nilang mga putang-ina nila! Mga hayop sila! Bertiiiiiiiiiiiinggggggggggg! Asawa ko!” halos mapatid ang litid at mawalan ng tinig si Maria sa pagtangis sa bangkay ng kanyang asawa.

Hangos si Tandang Tindeng sa bahay ng mag-asawang kinalilimpunpunan na ng mga taga-baryo.

“Ay, mga anak ano bang… nang… ya… ya… ri…?”

Napahindik siya.

Halos mabasag ang bungo ng bangkay sa tama ng bala. Hubad ang pang-itaas nabahagi ng katawan nito. Pulos pasa. Mayroong mga hiwa ang braso at ang binti. Ang mga paa ay parang tinalupan. Buo na ang dugo sa kanyang tagiliran na halatang sinasaksak.

Napatutop sa kanyang bibig ang matanda. Napaluha. Napatiim-bagang.

“Natagpuan ho siyang patay doon sa may dulo ng bukid. Nakalulungkot naman at nakapagngangalit ito. Kasama pa ho namin siya sa pulong-bayan kagabi ukol ho doon sa itatayong kooperatiba’t paghahanda ho doon sa pagpunta sa Maynila para ho sa Lakbayan ng mga Magbubukid…” sabi ng binatilyong si Jessie.

“Akala ko, nang hindi ka umuuwi ay dahil nasa kabilang bahay ka laang… ay Bertingggggg! Kaliliit pa ng mga bata, eh! Kasi naman, kasi naman! Katapang-tapang na makipagsagutan sa mga damuhong iyon! Ay! Bertttttttttttinggggggg!” panangis ang 35 anyos na ginang. Sa gilid ng bahay, nakayupyop ang dalawang batang inulila ng amang magbubukid: si Utoy, otso anyos; at Beng-beng, singko…

“Magbabayad sila… magbabayad sila!!!” tanging sigaw na lamang ng ginang bago ito tuluyang nawalan ng ulirat dahil sa tindi ng lungkot at sama ng loob. Paypayan naman ang mga kababaihan samantalang ang mga kalalakihan, kuyom ang mga kamay. Nagtatagis ang ngipin.

***

“Magaling tinyente, magaling!” sabi ni Don Mariano habang may pakumpas-kumpas pa ng kamay na may tangang tabakong Havaiano.

“Ha-ha-ha-ha! Tiyak ay panghihinaan na ng loob iyang mga putang inang magsasakang iyan. Akin ang lupang ‘yan noon pa… hep! Oo nga pala, mapapasaakin pa lamang pala. Mali ako. Tao lang!”

“Matagal na rin ho kaming gigil diyan kay Alberto Madlangsakay na ‘yan. Masyadong madada. Kesyo ang mga sundalo raw ang perwisyo sa baryo. Pwe! Palibhasa’y kasama ng mga komunista. Siyanga pala, iyon nga ho palang pangako ninyo… He-he-he! Baka ho magkalimutan,” sabi ni Tinyente Potifar.

“Ay, oo! Ha-ha-ha! Sa labis na tuwa ay muntik nang malimutan ang sustento. O hayan, bilangin mo at baka kulang…” sabi ni Don Mariano.

Binilang ang bungkos ng salapi. Isandaan, limampung libong piso.

“Ay, oo nga pala. Mayroong dagdag. Inday! Ilabas ang tatlong bote ng Dom Perignon para ke Tinyente. Alam kong ‘di pa kayo ulit nakaiinom nito at laging nasa kampo. Saka nga pala, pakidaan na rin itong sobre kay koronel at kay Heneral. Sabihin mong huwag na huwag babawasan. Porsiyento nila iyan sa negosyo namin,” may kindat pang sabi ng don.

“Areglado! O paano, Don Mariano, tutuloy na po kami. At maghaha-happy, happy muna! Ha-ha-ha! Sarap nito! He-he-he! Pulutan ay pagerper!” sabi ni Tinyente Potifar.

***

“Uhhmm…. Uhmmm…. Uhmm…!” halhal ang tinyente sa pagkubabaw sa dalagitang nakuha sa bahay putahan sa bayan.

“Kah! Kah! Kah! Ummmppp!” hindi na rin mapigilan ng dalagita ang nararamdamang libog sa katawan. Malaki ang bayad sa kanyang serbisyo ngayon ng tinyente. Paldo na naman kasi.

Sa isip niya ay sumasaglit ang larawan ng kanyang inang nasa ospital at ang kapatid na naghihintay ng maihahapunan.

“Ang galingggggg mo talaga, MJ! Ang galingggggggg mooooooo! Ummmmmmmmm!”

Nadadarang na rin ang dalagita. Nakikipagsabayan siya sa indayog at hingal ng sundalong nangangabayo ngayon sa kanyang harapan. Parang hineteng nakikipagkarerahan.

“Ayaaaaaaann naaaaaaaa ako! Unggggggggg!”

Napakagat-labi ang dalagita. Nilabasan din siya sa pagniniig na iyon. Talagang napakahina ng kanyang laman.

Nagbibihis na ang sundalo at ang dalagita naman ay papasok ng banyo para maligo.

“He-he-he! Ang sarap talaga ng bata. Parang kang ulam, MJ, alam mo ba ‘yon? Malasa at masabaw. He-he-he! Laluna ‘yang ano mong walang bulbol! Ha-ha-ha!” bastos ang bunganga ng tinyente. “Ay, kaysarap lantakan! Parang tinola! Malinamnam! Ha-ha-ha!”

Hindi kumikibo si MJ. Sinasabon niyang mabuti ang bawat sulok at bawat bahagi ng katawang nasayaran ng labi ng kanyang parukyano. Ikinandado niya ang pinto at baka pasukin pa siya at madarang muli.

“Buti na lang bata kang nagputa at lagi kitang natitiyempuhang libre. Ha-ha-ha! Sarap mo talaga!” pakli pa ng tinyenteng inaayos ang unipormeng isinusuot.

Napapaluha siya na hindi niya mawari. Kanina lamang nagdiriwang ang kaliit-liitang ugat sa kaniyang murang katawan. Ngayon ay waring parang gusto niyang sukahan ang sarili. Nagiging mariin ang bawat haplos ng bimpo sa kanyang kahubdan. Napaiyak siya nang tuluyan.

“Bakit ba kasi namatay pa ang itay? Bakit ba kasi kami ipinanganak na mahirap? Bakit… bakit???”

Narinig niya ang lagitik ng kandado sa labas. Lalo siyang napaluha subalit ang luha ay napasama na sa tubig na lumalabas sa dutsa.

At para hindi tuluyang mapaiyak, inaliw niya ang sarili sa halagang natanggap mula sa malibog na sundalong kustomer. Limang libong piso.

Para siyang baliw na napangiti sa sarili. Mabuti na lamang at nauto niya ang sundalo. Mabuti na lamang at paldo ang pitaka ng sundalo. Mabuti na lamang…. Mabuti…. Mabuti? Lalo siyang napaiyak.

***

Matagal nang gustong solohin ni Don Mariano del Mal ang buong sityo Kawayan. Malaking pera ang halaga ng lupang iyon, kahit pa nasa dulo iyon ng bayan.

“Kapag iyon ang nakuha ko, titiba ako. Maaaring gawing plantasyon ang isang bahagi, pabrika ang isa pa. At ang malalabi, iyong malapit sa talon ay maaari kong gawing puntahan ng turista,” napapangisi siya sa naiisip niya.

Pero maraming hadlang. Ang mga magsasaka. Ang mga mangingisda. Ang mga bangkero. Ayaw nilang ipagbili ang kanilang lupa. Ayaw nilang paniwalaang kaniya—pag-aari ni Don Mariano del Mal—ang buong bayang iyon. Kahit pa may mga papeles.

“Repormang agraryo! Pweh! Bakit pa kasi naisip ang gayong konsepto… kunsabagay, sa akin naman kakatig ang mga korte. Kaibigan ko ang mga huwes. Ang opisyal ng lokal na opisina ng agraryo. Kaibigan ko ang mga militar at ang kapulisan…” sabi niya sa isip.

Parang nangangarap ang don sa pangitain ng maraming salapi dahil sa lupa. Pero bigla siyang napapilig nang masagi sa mukha niya ang mga magsasaka’t mangingisdang umaayaw. Nagpoprotesta. Nag-aalsa!

“Mga putang ina! Akala mong kung sinong may mga aral! Mangmang naman! Punyeta kasing mga kabataang iyan at ilan pang kung sinu-sinong galing sa sentro. Kung anu-ano ang itinuturo sa punyetang mga pesante! Putang inang ‘yan! Mga subersibo! Ito namang mga hijo de putang magbubukid na ito, naniniwala! Mayroon daw silang karapatan sa lupa! Karapatan! Pwe!”

Dahil sa banas ay nainom niyang tuluy-tuloy ang alak na halos kalahati ng kaniyang malaking kopita.

Dinukot niya ang kanyang cellphone. May pinadalhan ng mensahe. Saka siya muling napangisi.

***

Muling narinig ang panangisan sa baryo nang mabalitaang si Maria de la Paz ay nawawala. Ang disiotso anyos na lider ng kabataang nasa baryo ay nawawala.

“Hay! Ayang! Ayanggggggg! Kasi ba naman, sinabi na ng nanay na huwag lakad mag-isa’t huwag nang makitulog kung saan-saan at siya ay tinitiktikan! Ay!!! Ayang ko!!!!!” sabi ni Aling Layang habang yakap ang nakakuwadrong larawan ng anak noong grumadweyt sa vocational school.

Inaalo ni Tandang Tindeng ang kababaryo.

“Hoy! Bigyan n’yo ng tubig! Ano ba kayo’t nakatunganga lamang kayo diyan!”

May humahangos. Pagbungad sa pinto ay agad na isinigaw ang balita.

“Buhay pa, aling Layang si Ayang! Natagpuan na ho namin. Kaya lamang ho ay ayaw kaming papasukin sa kampo doon sa kabilang bayan,” sabi ni Azul, kasama ni Ayang sa organisasyon.

“Ay! Ayang! Salamat naman! Salamat po, Diyos ko!”

***

Sa kampo ng militar sa bayan ng K.

Nakatulala si Ayang. May mga pasa at gurlis ang mga braso. Timpi ang kanyang pag-iyak.

“May dalaw ka! Ang bilis ding  makatunog ng mga kasama mo ah? Biruin mo, natunton ka kaagad? May sa aso rin ano?” ngisi ng Corporal Gloria Macadambong.

Napatangis ang kanyang ina nang makita ang anak. Wala ang kanyang ama. Nasa abroad. Kaalis lamang noong nakaraang buwan. Hindi naman sa sawa nang magbukid. Kundi gustong maituloy ang anak ang pagkokolehiyo.

Kaisa-isang anak si Ayang. Matalino. Matanong. Kaya siya napasama sa organisasyong pangbaryo. Matapang din. Palibhasa’y nakapag-aral na rin ng dalawang taong kurso.

“Ano’ng ginawa nila sa iyo, ha?” halik nang halik ang ina.

“Wa… wa… wala po…” pilit ang kanyang ngiti.

“Ano’ng wala? Tingnan mo’t pasa-pasa ka! Mga punyeta sila!” anas ng ina.

“Sshh! Huwag kayong maingay at baka kayo ho ay madamay pa.”

Pumasok ang OIC ng militar, si Major Rodolfo Serpiente.

Parang nagdilim ang paningin ni Aling Layang at nasugod ang opisyal ng sundalo kahit anong pigil ng mga kasamang kabataan.

“Putang ina n’yo! Ano ang kasalanan ng anak ko at ginaganito n’yo?”

Nabigla ang opisyal subalit bigla ring nakabawi.

“Hep! Hep! Hep! Misis! Huwag kayong bayolente. May itinatanong lamang ho kami sa anak n’o kaya siya narito. Inimbitahan ho namin siya,” sabi ni Maj. Serpiente.

“Ano’ng inimbitahan?! Dinukot n’yo ang anak ko! Mga putang ina n’yo!” sabi ni Aling Layang na bakas na bakas ang galit sa mukha.

“Shhh! Misis! Huwag kayong mag-eskandalo rito. Hinihinalang miyembro ho ng grupong komunista ang anak n’yo at kaya ho namin siya dinala rito ay para matuwid ang kaniyang landas. Mabuti nga ho at hindi ho namin ini-in communicado ang anak ninyo. Hayan nga’t nakakausap pa ninyo! Mabuti na lamang at mabait kami,” sabi ni Maj. Serpiente na pigil ang pagtaas ng boses.

“Pinaghihinalaan pa lang pala eh! Bakit n’yo dinukot?! Bakit n’yo dinala rito!? Di kami mangmang sa karapatan namin! Pawalan n’yo siya ngayon din!”

“Hindi pa ho puwede. Pagtapos ho ng interogasyon saka ho siya puwedeng umuwi,” sabi ni Maj. Serpiente. Kinindatan niya ang mga tauhan. Utos na paalisin ang mga “buwisita.”

Pilit silang inilabas sa kampo. Nagngangalit si Aling Layang.

“May araw din kayo! Mga hayop kayo!”

“Inang, h’wag kayong mag-alala. May nakuha na ho tayong mga abogado,” sabi ni Lito, isa sa mga kasama ni Ayang sa organisasyon.

Napalupasay ang ale. Napaatungal dahil parang may kung anong kutob na masama para sa kanyang anak.

“Bakit kasi tayo ipinanganak na mahina???????!!! Bakit nila tayo ginaganitong mahihirap??”

Tuluyang hinimatay ang ale dahil sa sama ng loob.

***

Nagkakatuwaan ang mga sundalo na nasa loob ng kampo sa nalalabing bote ng Dom Perignon.

“Sa silong ni kaka, hik! May tawong nakadapa! Hik! Khayah phala nakahdapah! Humihimod sa palaka! Hik! Hahaha! Inom pa!” sabi ni Tinyente Potifar.

“Dapat pala, hik! Ser! Nagdala tayo ng bubae dhito! Hik!” sabi ng isang sundalong halos hubad na ang uniporme dahil sa kalasingan.

“Hooh nga noh? Di bale, bukas! Hik! Mayroon pa naman tayong gin diyan para buhkash eh! Hik!”

“Sha shilong ni kaka! Hik! Dahpat pala, dito natin dinala yhong tishay na anak nung isang tagabaryo! Hik! Para may mapagtripan tayo! Hik! Khaya lang eh! Hik! Malalaman nilang tahyo ang may pakana ng lahat! Hik!” sabi ni Potifar.

“Inom pa! kampay! Para sa mga shundalong magagaleng! Hik!” tawanan pa sila.

***

Kabooooooooooooooooom!!! Bratatatatatat!

Nagulantang sila. Nawala ang kalasingan at hindi magkandaugaga sa paghanap ng kanilang mga baril.

“Putang ina! Mga NPA!” labas sa kampo sina Faraon. Nakita nilang tumitimbuwang ang kanilang mga kasama.

Halos nangalahati na ang dami nila dahil sa sopresang paglusob ng NPA.

Tuluy-tuloy ang putok at ang labanan. May natamaan sa kabilang panig—sa panig ng pulahan at agad na nailayo ng mga kasama nito mula sa bisinidad.

Halos malalos na ang mga sundalo.

“Retreat, men! Retreat!” sabi ni Potifar na hindi na magawang makatawag ng reinforcement dahil papalusob na ang mga NPA.

Halos magkapatid-patid sila sa pag-atras sa kagubatan. Subalit sinundan sila ng mga komunista. Ratrat, ratrat.

Napabulagta si Faraon. Sumuka ng dugo. At bago tuluyang tinakasan ng hininga—ay parang nananaginip na nagwika—“Ano’ng nagawa ko? Ano nga ba?”

***

Balitang-balita, hindi lamang sa baryo kundi sa buong bayan ang paglusob ng mga pulahan sa kampo militar.

May balitang nagpapatuloy ang pagtugis ng mga militar sa mga NPA. Hinahalughog na nila ang mga kalapit baryo at mga gubat sa palibot ng bayan.

May balita ring para raw tinakasan ng kulay ang mukha ni Don Mariano nang mabalitaang patay na ang bataan niyang si Tinyente Potifar.

Hindi pa rin nakalalabas si Ayang subalit may bulung-bulungan na baka palayain na rin daw sa makalawa dahil sa takot ng mga sundalo na mahantad sa internasyunal na midya dahil sila ang itinuturong pumatay din sa lider-magsasaka na si Berting Madlangsakay.

Anasan ang mga nasa baryo. Abala sa kuwentuhan ang mga ina. Mayroong ilang lihim na napapangiti.

Bigla sa ‘di kalayua’y may natanaw silang matipunong binata. Naka-mahabang kamiseta, kupasing maong at may sukbit na lumang backpack. Nakasambalilong balanggot kaya medyo natabingan ang mukha.

Napasigaw sa tuwa si Tandang Tindeng.

“Ay si Carlitos ko! Ay! Sa wakas at nadalaw din ang inay!”

Tumakbong sumalubong si Tandang Tindeng. Niyakap nang mahigpit ang anak na gumanti rin ng yakap.

Nagpaalam na muna ang mga naghuhuntahang matanda at mga nanay sa tapat ng tindahan ni Tandang Tindeng.

Ang mga bata, pumalibot sa kanilang dalawa.

“Ay, kuya Caloy! Pengeng pasalubong!” sabi ng mga paslit.

“Sandali lang! hahaha! Heto o, gandang yoyo ano? Saka ito pa, para sa iyo! Masarap yan kasi mahihinog pa lamang yang manggang yan! O ito naman ang sa iyo, bagong kuwintas na yari sa buto ng kalabaw,” sabi ni Caloy. Nagtakbuhan nang paalis ang mga batang pumalibot sa kanila kanina.

“Tayo na! Bakit di ka man lamang nagpasabing uuwi ka? Naku! Wala tuloy akong handa!”

“Si Inay naman, oo! Kahit ano naman ang pagkain diyan eh kakainin ko! He-he-he! Siyempre, ikaw ang may luto. Kumusta naman kayo?” sabi ni Caloy nang makapasok sa kanilang bahay at naibaba na ang backpack.

“Ayos naman. Si Pedring, uuwi rin ba?” sabi ng matandang nakangiti at naupo sa harap ng anak. Hinaplus-haplos ang mukha nito.

“Hindi pa eh. May pagsasanay pa sila,” sabi ni Caloy sabay pahid sa luha ng ina. “Kayo naman, iyak pa nang iyak. Nandirini na nga ako!”

“Natutuwa laang ako’t nadalaw ka…” sabi ng matanda.

“Dito na raw muna ako, sabi sa itaas,” sabi ni Caloy. “Mayroong dapat na gawin. Pero tutuloy ako ng Manila sa susunod na linggo.”

“Talaga? Hay salamat! Uy, magtapat ka nga anak? Sino ang lumusob sa kampo kagabi? Magaling daw ang bumanat eh…” nangingiting sabi ni Tandang Tindeng.

Napangiti si Caloy. May halong pagkapahiya. Niyakap niya ang ina. Gumanting yakap naman ang matanda. At hinalikan sa noo ang kanyang anak… (*Isinulat ni Fil I. Pinas)

Author:

Isa lamang ordinaryong miron at mapangarapin si Noel Sales Barcelona na nagnanais magsulat ng hinggil sa kaniyang nadarama.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s