Posted in exploitation of labor force, imperialism, intellectual labor reduction, Marxist Aesthetics, migrants and itinerant people, poem, poverty, protest poetry, social realism, women and children's issues, women and poverty, youth issues

Buhay-Migrante

I.

Hindi tao kung ikaw nga ay ituring
Kundi isang bagay na kakakalakin.

Isang panindang maganda nga ang yari
Kumbaga sa ginto, maganda ang uri.

Gayunman kung presyuhan nito ngang amo
Higit pa sa bargeyn, tunay na barato.

Dahil sa bansa ay kulang ang trabaho
Napipilitan ngang ikaw ay mandayo.

II.

Guro kang mahusay ang pinag-aralan
Pagdating sa HK ay tsimay ka lamang.

Duktor na tagapagpagaling ng sakit
Sa Amerika’y tagahugas ng puwit.

Nars pa rin naman kung pumunta sa UK
Subalit ang tingi’y mumurahing 10 K.

Magaling na inhinyero’t arkitekto
Ay alipin doon sa bansang Arabo.

Babaing iniingatan ng magulang
Puta nga roon sa Korea at Japan.

III.

Kayod-kalabaw, hingal kang kabayo
Sobra ka sa gawa, kulang sa suweldo.

Upang lumaki-laki ang iyong kita
Hahanap ng ibang pagpapaguran pa.

Titiisin ang pagod, sakit kung minsan
Para lumaki ang iyo ngang remittance.

Dahil ‘pag padala’y kinapos, kinulang
Higit ang sakit ng iyong kalooban!

IV.

Kay hirap ng buhay ng isang migrante
Kasiping ay lungkot sa tuwing gagabi.

Tanging ligaya ng puso’t kaluluwa
Mensahe ng iyong anak at asawa.

Subalit araw-araw man ang tawagan
Hindi pa rin mapalis ang kalungkutan.

Ipinagdaramot pa nga ito minsan
Niyong among mahigpit at sukaban.

(Suwerte ka kung mabait ang iyong amo
Mayroong bakasyon, ayos ang suweldo.)

V.

Masakit kung minsan, tadhana ay magbiro
Tunay nga namang makadurog ng puso.

Sulat ng magulang at mga anak mo:
Ang asawang giliw ay may kalaguyo!

Dahil sa malamig nga ang mga gabi
Minsa’y naghahanap na rin ng katabi.

Ang pagpapagal, may mapait na sukli
Pagkawasak ng pamilyang iyong iwi.

VI.

Pero kung demonyo nga ang maging amo—
Bugbog-sarado, wala ka pang suweldo!

Kapag tumakas, ikaw ay kakasuhan
Ipakakalaboso ng ilang buwan.

Hirap sa loob na iyo ngang malaman
Walang makain ang pamilyang naiwan!

Dagdag pa sa paghihirap ng loob mo
Ay kawalang tulong ng gagong gobyerno!

VII.

Hanggang kailan, ikaw nga ay kalakal?
Kailan sauli ang nawalang dangal?

Kailan ang oras na hindi iiwan
Ang bayang lupain ng ligaya’t lumbay?
Kailan ba sasapit iyong gintong araw—
Wala na ang pamatok ng kahirapan?

At wala nang alipin sa ibang bayan
Wala nang anak at asawang iiwan?

VIII.

Migranteng bayani, ikaw ay mag-isip
Muling bisitahin ang diwa at bait.

Aralin, kasaysayan ng bayang giliw
Sanhi ng kaabaha’y iyong ugatin!

Tingnan ang tungkulin sa pagpapasapit
Niyaon ngang gintong araw na marikit.

Araw na ikaw at iba pang kalahi
Ay mayroong dangal at di na aglahi!

Migranteng Pilipino, ngayo’y magbigkis!
Baya’y palayain mula sa limatik!

Mayo 29, 2010 | Lungsod ng Antipolo

Author:

Isa lamang ordinaryong miron at mapangarapin si Noel Sales Barcelona na nagnanais magsulat ng hinggil sa kaniyang nadarama.

2 thoughts on “Buhay-Migrante

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s