Posted in love poem

Isang Gabing Naglalaro ang mga Salita

1

Minsan isang gabing
Sa langit, tulala’y nganga:
Sa isang kisap-mata,
Gumuhit, liwanag
Na kukurap-kurap—
Nahuhulog ang isang bituin!
Nakalas man din sa pagkakabitin
Sa kalangitang tulad ng lampas-balikat
Mong buhok na lubhang kay-itim;
Gaya ng kislap ng mga mata mong
Ang misteryo, kaylalim
Tulad ng karagatan—kayhirap sisirin…

2

Habang siya’t nalalaglag
Nakanganga ang lupa.
Gaya ng sinapupunan
ng isang dalaga—
Siyam na siklo ng Inang Buwan
Guhit na tanda’y laging duguan.
Kapag ang punlang makilas
Nagtagpo, naghilahan—
Uha ng libong populasyon
Sasama sa amihan.

3

Paghalik sa lupa ng abang bituin,
Nilamon ng guwang, labi’y nagtiim.
Agad na dinilig, ng luha ng ulan—
Ilang saglit nag-ugat, nagsupling
Umabot sa tiyan ng Daigdig
Na lumuha’t humalakhak
Dahil sa kiliti ng alaalang sumagi
Sa isipang kumibo’t dili.

4

Habang ang hagikhik
Pumupuno sa isang himbing
Na bahagi nitong kamalayan—
Yaring butong bituin,
Lupa’y hinagkan, niyapos,
Salikop-ang-kamay.

5

Lupa’y naging kasiping,

Kaulayaw, gabi’t araw;
Kahalikan ang ulan
At hanging malamig sa damdam.
Alimuom ang siyang kasayaw.
Halumigmig ang siyang kahuntahan.
Ilang panahon pa’t
Ang dating buko’y
Ngayon, buong yabang
Paghahantad sa kanyang dahon
Sa silahis ng buwang ngiti’y
Luminaw, lumamlam.
Nakikipagharutan ang sibol
Sa tuktok ng halaman
Sa nangingiming uod at
Mahiyaing uwang.

6

Ilang tiktak pa ng Matandang Orasan
Ang bituing bumagsak
Nagbuko man di’t ilan pang
Kandirit ng liwanag at dilim—
Buko’y bumuka at agad nahantad—
Isang pula-puti-dilaw na bulaklak.
Ilang sandali pa, kasabay
Ng pananata ng Inang Buwan
Sa kanyang kagamapanan,
Pumuno sa hangin, halimuyak
Kay bango, kay bini, kay inam!

7

Ilang laglag pa ng dahon
Ng kalendaryong nakabitin
Sa ulilang dingding—
Talulot ng bulaklak
Sa isang iglap, agad na naluoy
Nawala ang ganda,
At ang kanyang bango—
Wala na roon…

8

Nakalulungkot ang mga pangitain
Nang makitang talulot, unti-unti
Parang luhang sumama sa hangin
Itinaboy sa kung saan, subalit
Sa langit, hindi man lamang ikinanti—
Kahit sasandali, ihalik sa puti-maputim
Na ulap na ilang saglit pa’y
Luluha dahil sa bigat ng kanyang
Dibdib. Ng kanyang pusong
Ibig na sumabog, mawasak.
Dahil sa pagkasiphayo, sa labis
Na pangingimbulo, salakhati.

9

Datapwa, sa isang iglap
Sa sangang ang talulot
Kanina’y luoy, tuyo,
Wala ni hagyang buhay
Tulad ng isang Anak ng Lupa:
Agad na pumalit, bilog
Luntian, makinis na bunga.
Bungang sa isang kisap
Agad ding nahinog,
Ilang sandali pa’y tinuka
Ng mayang munti—
Nabiyak ang balat
At ilang sandali pa’y
Buto’y nangalalaglag—
Pawang mumunting bituing
Sa langit nangalalaglag
Tulad noong gabing
Salita’y kumandirit
Palabas ng aking utak.

10

Bituing buto’y sumama sa hangin
Muling ibinalik ang sarili
Sa pagkakabitin sa saya ng langit
Na bughaw, puti, itim.
Subalit ang tanong ng sariling diwa
Sa akin: Hanggang kailan ang
Mga gabing salitang iaabsang
Ng mga labi’y hanggang laro lamang?
Kailan nga kaya, biro’y
Katotohanan? Kailan?
Ibig kasi ng puso’y hindi na biruan…

Mayo 12, 2005
Sta. Mesa, Maynila

N. B. Sa tulang ito nabighani sa akin ang aking asawa. May nauna pa rito. Ipapaskil ko ‘pag nagkaroon ng pagkakataon. Napapangiti ako habang inaalala ko ito.

Author:

Isa lamang ordinaryong miron at mapangarapin si Noel Sales Barcelona na nagnanais magsulat ng hinggil sa kaniyang nadarama.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s