Search

Sigliwa

ilang saglit ng pagmumunimuni

Pagbabalik

Matagal-tagal na rin nang huli akong magpaskil dito. Muli, nagbabalik ako sa blogosperyo. Magbabasa ka pa ba?

2014

Sumisipa ang pag-asa, sabi nila. Latay sa katawang pata na nasa kalsada. Ngunit tila iba ang bakas ng pag-asa — may halong dugo ang iniwan nitong tanda sa pagod na kaluluwa. 

Ang Mundong Ibig Namin (The World We want)

Ano nga ba ang ideyal na mundo para sa mga katulad ko? Mundong walang nagugutom at nauuhaw; walang nagkakasakit at namamatay dahil sa karamdamang mayroon namang lunas; walang giyera at walang kaguluhan. Continue reading “Ang Mundong Ibig Namin (The World We want)”

Forbidden

Let me hold you in the shadows
And let not the light, nearby show
Thy face — so innocent yet so tempting.
Let your smile be hidden by the darkness
Revealing only the silhouette of our souls —
Joined as one, on the altar of carnality.
Let our moans and groans be the hymn for Pan
And let us drink the ecstasy of lust and desire.
After the rituals, let’s forget our names,
Lest we need to do it again and again and again
In the middle of awakening the night
and the sleepiness of light.
Mea Culpa…

Anag-ag *

tanging anino na nga lamang
yapos niyaring gunita;
malibang agiw ay palisan
kubli kinang sa mga mata
nitong tunay na kaakuhan

Censored

Gumapang ang mga kamay ng kaniig, kung saan-saan dumapo. Bawat himod at supsop ay nakapagpapaulol sa kaniyang damdamin. Bakit nga ba kay dapok ng lupang katawan kapag tumatawag na ang laman?

Hiling

tulog nang mahimbing
at sa panaginip ay yakapin
ang ligayang minimithi’t ginigiliw
at dalhin hanggang sa paggising

kuwentong Edsa

Gumuguhit sa gunita ang ilang habi ng kasaysayan. Subalit ang tanong ay gaano nga ba ito kahalaga sa nagmamadaling mga paa na laging ang habol ay pangarap at ang pantaboy sa kalam ng sikmura? (Larawan ng Edsa mula sa Wikipedia.com)
Gumuguhit sa gunita ang ilang habi ng kasaysayan. Subalit ang tanong ay gaano nga ba ito kahalaga sa nagmamadaling mga paa na laging ang habol ay pangarap at ang pantaboy sa kalam ng sikmura? (Larawan ng Edsa mula sa Wikipedia.com)

Sumagitsit, sumalampak sa espalto ang naghihingalong bus samantalang humalik sa island ang nabanggang kotse. Overspeeding, nagmamadali ang lahat — mga gulong, ulap, usok, alikabok, talampakan. Baka mahuli sa pupuntahan, sa usapan, sa lihim na pook-tipanan. Baka mabawasan ang kita kapag ba Continue reading “kuwentong Edsa”

Saglit

Tila baga nawala ang lahat ng bagay na nasa paligid niya, invisible at ang tanging naroroon ay siya at ang isa pang anino.
Sa pagpasok nila sa kanikanilang mga templo, sa lagablab ng apoy ng kanilang marubdob na pagnanasa na kanilang panginoon ngayong pinagaalayan ng lahat ng sampalataya — ay naramdaman niya ang kahungkagan.

Bagaman tumugon ang kaniyang katawan at isipan sa bawat hugot at baon, sa bawat bayo na nakapagpapayanig, nakapagpaparko sa kaniyang katawan at nakapagpapabukas ng lahat ng kaniyang kamalayan ay para bang uling na nagbabagang unti-unting nagiging abo ang lahat.

Sa huling "Ohhhhhhhhhhhhh!" at sa pangwakas na mga "Ahhhhhhhhhhh!" at sa bawat deskripsiyon ng kasarapan ng ginagawa nilang ritwal sa munting kuwartong iyon ng isang kilalang otel sa Maynila — ay para bagang lumipad ang kaniyang isip at kaluluwa sa kung saang sulok ng uniberso. Naghahanap iyon ng kung anong bagay na makakapitan sapagkat nalulunod na nga siya ng kabalintunaan…

Lagi na lang bang ganito? ang tanong niya sa sarili. At sa pagbabalik ng kaniyang kamalayan ay makikita niyang tulog ang kaniyang kapatong kanina. Pagmamasdan niya iyon — oo kilala niya sa pangalan at sa kilos at sa galaw subalit hindi na niya kilala sa kaniyang kalooban.

Lahat ay pawang misa — ritwalistiko’t walang laman, hungkag na para sa kaniyang espiritu. At dahan-dahan siyang kumilos, inalis nang marahan ang bisig na nakayapos sa kaniya at nagtungo sa banyo para magbanlaw kahit sandali.

At walang kalansing ay nagbihis siya, lumabas ng pinto, sumakay sa elevator at parang lumilipad na tinungo ang lansangan sa harap ng otel, sumakay ng taksi at ayaw na niyang lumingon…

lumbay sa kawing ng mga ala-ala

Noong nagtuturo pa ako ng Filipino sa hindi marunong mag-Filipino (karamihan ay dayuhan o dili kaya’y mga Pilipinong lumaki sa ibang bansa), isa lamang sa aking mga mag-aaral ang nakintal nang malalim sa pahina ng aking gunita–siya na ang pangalan ay singtamis ng pagibig na dalisay na alay ng isang tunay na nagmamahal. Continue reading “lumbay sa kawing ng mga ala-ala”

Blog at WordPress.com. | The Baskerville Theme.

Up ↑

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 108 other followers